Ég vil án efa vera líffæragjafi. Ég sé ekki af hverju hjartað í mér þarf endilega að rotna með líkamanum þegar ég dey, nú eða lungun eða lifrin. Ef líffærin mín geta hjálpað einhverju öðrum að lifa betra og lengra lífi, finnst mér það alveg sjálfsagt.

Í fyrra hafði ég samband við Art Medica í sambandi við eggjagjöf. Það eru fleiri en mann grunar sem eiga í erfiðleikum með að eiga börn og eggja og sæðisgjafar geta oft komið þar til hjálpar.
,,Ætlaru þá að eiga barn bara útí bæ, án þess að vita neitt um það??”
Hmmm… Að mínu mati er það ekki mitt barn ef það er önnur kona sem gengur með það, fæðir það, elur upp, elskar, umgengst, kynnist og hugsar um það. Ef það eina sem ég legg til er líffræðilegur partur sem annars hefði farið “í ruslið”, get ég ekki sagt að mér finnist ég eiga barn úti í bæ.

Ég veit líka að ef mig eða einhvern náinn mér, myndi einhvern tímann vanta blóð eða líffæri til að lifa af, myndi ég svo sannarlega vilja að það væri möguleiki á því..

Ég fékk virkilega vondan hnút í magann.

Ég veit fátt jafn hallærislegt og slagsmál. Að heyra setningar á borð við ,,Ertu hálfviti? Ég lem þig ef þú rekst í mig aftur!” eða ,,Djöfull skal ég stúta þér” eru setningar sem gefa mér grænar bólur og aulahroll fyrir allan peninginn.

Auðvitað eru oft einhver sterkari efni en áfengi sem ýta undir árásarhneigðina í fólki og það fólk man oft ekki einu sinni eftir því að hafa lent í ehu þegar það vaknar daginn eftir (Sem er samt eeengin afsökun!) En ég veit þekki líka alveg til drengja sem fara niðrí bæ til að lemja einhvern. ,,Ég er svo ógeðslega pirraður, ég ætla niður í bæ og finna einhvern sem ég get lamið”.. Mögulega það hallærislegasta sem ég veit.

Það er ekki kúl að lemja gaurinn sem rakst í bjórinn þinn og hellti honum niður, horfði nokkrum sekúndum of lengi á kærustuna þína eða sagði að Liverpool væru aular.
Það er heldur ekki kúl að vera með líkamsárás á sakaskránni sinni, eða hafa það á samviskunni að hafa varanlega skaðað manneskju.

Og þó ég tali bara fyrir sjálfa mig, er þetta yfirleitt ekki að skora neitt sérstaklega hátt hjá stelpunum….

HALLÓ, halló, bíddu, vó stopp aðeins hérna, hvað er að frétta?!?

Þessar upplýsingar komu frá stelpum í 8. bekk… 8. bekk! Hmmm okei, hvað var ég aftur að gera í 8. bekk? Alveg klárlega ekki í sleik við 5 stráka á einu kvöldi…

Ég er alveg pínu í sjokki yfir því hvað krökkum liggur biiiilaðslega mikið á að verða unglingar/fullorðin. Maður er ekki maður með mönnum nema fara í sleikkeppni á Samfés, ganga í 2 brjóstahöldurum (báðir push-up) og vera búinn að sofa hjá í seinasta lagi 14 ára. Svo fær maður sér að sjálfsögðu formspring, svo allir frétti nú hvað maður er að meika það í lífinu.

Ég er kannski meeeeega mikill lúði, en mér finnst þetta steikt á allan hátt!

Ég var að vinna á föstudaginn, með strák frá Afríku, – nánar tiltekið Úganda. Hann var að segja okkur frá alls konar siðum í Afríku, sem eru svooooo ólíkir þessum sem við höfum hér heima. Til að mynda, hneigja sig allir fyrir foreldrum sínum. Alltaf. Af hverju? Einfaldlega til að sýna virðingu.

Ég held að í öllum hrærigrautnum og nýaldarbrjálæðinu sem við lifum við, gleymum við stundum að bera virðingu fyrir fólki og að þakka fyrir allt sem við höfum og eigum.

Ég á yndislega, stuðningsríka, hjartahlýja foreldra og fyrir það er ég ótrúlega þakklát.

Það er alveg sama hvaða vitleysa poppar uppí hausinn á mér; Flytja norður, fara í interrail, skreppa til Mallorca með 12 klst fyrirvara, heimsreisa, fimleikaflipp, fara í fjarnám, flytja að heiman, flytja aftur heim… Þau standa alltaf við bakið á mér, hjálpað mér að láta draumana rætast, og passa að kippa mér niður á jörðina þegar ég er farin framúr mér.

Ég segi það alltof sjaldan, en TAKK elsku mamma og pabbi, fyrir allar fórnir sem þið hafið fært fyrir mig, allan tíma og þolinmæði sem þið hafið splæst á mig og fyrir að vera alltaf, alltaf til staðar fyrir mig.

Að eiga góða foreldra eru forréttindi, svo það er um að gera ad muna að elska þau, knúsa þau, virða og láta þau vita að öll vinnan sem fer í að eiga barn sé ekki tekin sem sjálfsögðum hlut, heldur með þakklæti og væntumþykju…. Já, ég er væmin í dag <3

Bara svona svo þetta sé ekki of væmið ..

Það er ár síðan ég keypti síðast skólabækur og það má svo sannarlega segja að mér hafi sviðið “örlítið” þegar ég sá verðin á þessum gripum. OG þetta eru ekki einu sinni háskólabækur, sem eru víst kreisí dýrar. Neibb, þetta eru framhaldsskólabækur sem ég get notað næstu 4 mánuði og þá mun ég selja þær aftur fyrir 1/3 af verðinu sem ég keypti þær á, þó þær verði í fullkomnu standi.

Þessi elska hérna, Stærðfræði 503, er 170 bls og kostaði 6850 kr. HVAÐ! Ég fékk næstum því tár í augun.

Og þessi snáði, sem er bókstaflega 1 blað með upplýsingum á, kostaði 790 kr.

Sumsé, eftir að hafa borgað (eða pabbi…) 51.000 kall í 9 eininga fjarnám, fór bókakostnaðurinn í 11.000 kall líka. Ég slapp við að kaupa efnafræðibókina, sem hefði verið annar 4.000 kall. 62.000 kr fyrir 9 einingar af gleði. Hvað er að frella? Hvernig í ósköpunum má vera að fjarnám sé svona bilaðslega dýrt? Og aaaaf hverju kostar 170 bls stærðfræðibók MEIRA heldur en risastóra anatomíu bókin sem Maríanna keypti handa mér í fyrra?

Þessi kostaði 5990. Stútfull af litmyndum, harðspjalda, endalaust af upplýsingum og aðeins fleiri en 170 bls.

Það er svo gaman að vera fátækur, nöldrandi námsmaður

Já, eitt af verkunum er að skipta um stykki og skeina. Ég þarf líka að þurrka slef, skipta á pissublautum rúmum og klippa táneglur..

Það er ekki alltaf auðvelt að vinna á sambýli. Ef maður mætir á erfiða vakt má maður alveg búast við því að þegar maður fer heim, verði búið að slá mann, hrækja á mann, rífa í hárið á manni og jafnvel sparka í mann. En maður lætur sig hafa það (Kannski ekki alveg með bros á vör, en samt). Maður fer heim eftir 10 tíma vakt með orkuna í mínus og kannski eins og einn marblett eða svo.

En það eru gullnu mómentin sem gera það að verkum að þetta er yndislegasta vinna sem ég hef unnið.

- Að einhver taki á móti manni með prakkaralegu brosi og faðmlagi,
- að fá að kynnast 6 yndislega ólíkum, bráðfyndnum og hjartahlýjum strákum, sem eru allir með svo skemmtilega sterka karaktera,
- að fá að vera vitni að persónulegum sigrum og framförum,
- að fá random knús,
- að fá að hlæja með þeim að vitleysisganginum í þeim sjálfum þegar þeir fara að prakkarast
- að læra eitthvað nýtt af þessum gullmolum á hverjum degi,
- að fá að eyða deginum í að gera ehv skemmtilegt; fara í sund, á kaffihús, í göngutúr, horfa á Simpsons, baka köku o.s.frv, í skemmtilegum félagsskap og fá actually borgað fyrir það.

Sumsé.. Já, ég skipti um bleyjur og þurrka slef, en þetta eru hlutir sem maður gerir til að hjálpa einhverjum sem manni þykir vænt um að lifa sem eðlilegustu lífi… Svo ég geri það með bros á vör

Gaman að fá sér eitt glas af styrktu vatni eða tvö. Sérstaklega gaman þegar maður kemst á það stig að allar hugmyndir verða bara alveg frábærar! Klifra uppá styttuna? Hví ekki! Húkka sér far? Uuu já! Dansa uppá borði? Mest kúl! Kapphlaup niður Laugarveginn á háum hælum? Besta hugmynd allra tíma! Og síðast en ekki síst; Af hverju var nokkurn tímann hikað við að senda þetta sms eða hringja þetta símtal? Ærónó, skellum okkur í málið!

Svo er vaknað daginn eftir, almenn gleði og smá hausverkur. Farið í skrefum yfir kvöldið og svo… Úps! Síminn tekinn upp og rennt yfir seinustu skilaboð. Foooooookk, af hverju þurfti ég? Ekki gott. Kíkt á símhringi-listann. O-ó….vonandi var ekki svarað!

Ojæja, gert er gert, gaman af því. Smellum okkur á feisbúkk. Æ, bíddu! Var ekki feisbúkk með ristabrauðinu, áður en var lagst á koddann?
Loggað inn. Rennt yfir feisbúkk tjattið. Damnit, þetta samtal átti ekki að eiga sér stað! Farið inn á vegginn og athugað allt sem maður commentaði, postaði eða like-aði.. Og reyna að leiðrétta eins mikið og hægt er, áður en of margir sjá það.

Lausnin við þessu er að sjálfsögðu (fyrir utan að fá sér vatn sem er ekki styrkt) að fá sér síma og tölvu með breath-analyzer, sem einfaldlega heimilar manni ekki aðgang ef maður er með of mikið áfengi í blóðinu… eða andinu

Andri & ég, með örlítið af styrktu vatni!

Ég á mjög erfitt með að mynda mér skoðun á þessu öllu saman, af því einfaldlega að ég veit ekki staðreyndir málsins, aðrar en það sem ég hef lesið í blöðum og af leiðindarslúðursögum sem ég hef heyrt. Og að mínu mati, er það ekki nóg til að dæma mann sekan eða saklausan.

Mér finnst alveg merkilegt hvað fólk er strax búið að ákveða að hann sé sekur og fyrir vikið er það óspart að drulla yfir hann og allt sem hann hefur gert. Fréttamiðlarnir (aðallega dv.is) bókstaflega leggja manninn í einelti, síðan hvenær hefur verið nafngreint mann sem lendir í árektri?

Auðvitað hefur Gillz lengi verið umdeildur, hann gengur oft skrefi of langt í gríninu sínu og fólk á misauðvelt með að fyrirgefa það. En það er ekki hægt að halda því fram að “þannig manneskja” sé líklegri til að nauðga en önnur manneskja.

Setningar á borð við ,,Ég þekki Gillz, hann myndi aldrei gera svona” eða ,,Ég hef heyrt hann monta sig af þessum nauðgunum á djamminu” eru, að mínu mati, ekki efni sem er hægt að miða við þegar svona mál er tekið fyrir. Í fyrri liðnum; En fjölskyldufaðirinn sem misnotaði dætur sínar? Bjóst einhver við því? Í seinni liðnum; Var það í samhengi? Heyrðir þú þetta eða heyrði einhver annar segja einhverjum öðrum frá þessum? Færi hann að játa svona á djamminu, í fullri alvöru?

Að sjálfsögðu á að skoða þetta mál með tilliti til allra sönnunargagna og fleira og ef þetta hefur gerst, að þessum stelpum hafi verið nauðgað, var sennilega mjög erfitt fyrir þær að koma fram og leggja fram kæru.

En í guðanna bænum, höfum í huga: Saklaus, uns sekt er sönnuð.
Það er ekkert grín að fá á sig fals-nauðgunarákæru (sem ég er ekki að segja að þetta sé, bara EF), það tekur fleiri ár að ná af sér stimplinum og þetta mannorðsmorð sem maðurinn er fá blákalt frá stórum hluta þjóðarinnar, er að mínu mati ekki sanngjarnt, amk ekki fyrr en búið er að dæma í þessu máli.

Maður tjékkar sig inn, einhverjir kallar smella töskunum inn í farangursgeymslu og svo er maður kallaður inn í vél. Sest niður, spennir beltin og svo brunar maður um loftið á allt að 1000 km hraða, 1000!! Það er næstum því hljóðhraði.. Og maður finnur eeeekkert fyrir því. Kúrir sig undir teppi, horfir á mynd, pantar bjór og nammi og jafnvel hangir á netinu.

Þó að þetta sé allt svona afskaplega einfalt, er ég svoooooo flughrædd að ég þyrfti að smella mér í dáleiðslu eða einhverjar álíka róttækar aðferðir. Í heimsreisunni voru 14 flug og ég fékk panik-kast í þeim öllum. Sandra var varla sest niður þegar hún var sofnuð, á meðan ég sat háskælandi við hliðina á henni, gnístandi tönnum og með hjartslátt upp fyrir öll heilsusamleg mörk. Flugtak og lending eru aaaallra verst, en ókyrrðin er ekkert sem ég hef gaman af heldur. Þetta var sérstaklega slæmt í lengri flugum og næturflugum, þar sem ég var alveg búin á því eftir á, enda nær maður takmarkað að hvílast þegar manni er óglatt úr hræðslu allan tímann

Í fallhlífarstökkinu var tekið viðtal við okkur og við spurð hvað væri það besta við stökkið; að sjálfsögðu að komast útúr þessari pínulitlu, hoppuskoppuvél! Hún var skelfing og með betri tilfinningum sem ég veit um að stökkva útúr henni og þurfa ekki að fara í gegnum lendingarvesenið

Linkur á video-ið úr fallhlífarstökkinu, það sést “smá” hvað ég er hrædd þegar það er verið að taka viðtal við mig inni í flugvélinni: http://www.skydivefranz.co.nz/gallery/54?videoID=4q516s7a14hbq10e

Við Sandra í flugvél yfir Hvíta-Rússlandi.. Ég að öllum líkindum nýbúin að skæla

Whoooohooo

Held ég þurfi að fara að taka tilflutningspróf einsog í Harry Potter. Þá get ég haldið áfram að útlandast án þess að fara i flugvélar

,,Mamma, af hverju er Bergþóra alltaf með svona hvítt krem?”

Jú, af því að hún er aaaaalltaf með frunsur, alltaf alltaf alltaf.

Ég fæ frunsur ef það verða miklar hita eða veðrabreytingar (Velkomin til Íslands), ef ég verð stressuð (Tilvalið að vera í 4 vinnum, 3 áföngum í skóla og að læra fyrir lækninn), ef ég hlakka mikið til einhvers, ef ég fæ kvef og svo framvegis og svo framvegis.
Það má því segja að líkaminn minn noti hvert einasta tækifæri til að poppa þessum dúllum í andlitið á mér. Og þá meina ég andlitið. Ég hef aldrei fengið eina litla krúsídúllu í hornið á vörinni… Nopes, ég fæ RISA frunsur ofan á nefið, eða 4 saman á efri vörina eða á “nefmottuna” eða ég veit ekki hvað og hvað. Þar hanga þær í 2 vikur á meðan ég baða þær í frunsukremi sem kostar 1600 kall og er í minni túpu en litli puttinn á mér er.

Fyrir utan það að ég lít út eins og fílamaðurinn á meðan á öllu þessu stendur, er þetta ÓENDANLEGA SÁRT. Kláði, sviði, bruni og pirringur á sama blettinum á sama tíma og maður má alls ekkert snerta eða fikta.

Nú, og að lokum við ég lofa allri minni ást, gleði og aðdáun þeirri manneskju sem finnur upp lækningu við þessum óþverra. Nei, ég er ekki búin að ath með gyllinæðarkremið, er að reyna að afla mér frekari upplýsinga um það

Ástarfrunsukveðja frá Bergþóru sem tekur á móti deginum með 4 frunsur